Lalusie. Opowiadania dla dziewczynek. Rozdział II

 

Lalka Julka zaprosiła wszystkie Lalusie na popołudniową herbatę, ale przyszły tylko Pucka i Różyczka. Duża i Żabka z samego rana gdzieś przepadły. Pucka widziała je w ogrodzie, a potem Różyczka natknęła się na nie w domu, gdy coś szeptały z Werą.

 

- Słyszeliście, że naszej Zuzce wczoraj wieczorem wypadł kolejny mleczny ząb? - spytała Julka.

 

- A wiem, wiem. W nocy widziałam Zębową Wróżkę - pochwaliła się Różyczka. - Od razu poznałam, że to ktoś niezwykły. Zawsze wyczuwam niezwykłe osoby i rzeczy...

 

- A ja spotkałam Wróżkę-Zębuszkę - dodała szybko Pucka i uśmiechnęła się szeroko. - Nie mogła trafić do pokoju Zuzki, więc wskazałam jej drogę.

 

- I jak wyglądała? - spytała z zaciekawieniem Lalka Katarzyna Maria Dwojga Imion.

 

- Normalnie, jak wróżka. - Pucka wzruszyła ramionami, aż zafalowały jej warkoczyki. - Miała sukienkę w mleczne ząbki i kapelusik z piórkiem...

 

- Twoja Wróżka-Zębuszka i moja Zębowa Wróżka to ta sama osoba - odezwała się kwaśno Różyczka, niezadowolona, że rozmowa nie skupia się wokół niej. - Może zmienimy temat?

 

 

- Proszę bardzo. Gdzie Duża i Żabka? - spytał miś Kleofas i otrzepał z brzuszka okruszki ciastka, które schrupał przed chwilą.

 

- Nie wiem. Gdzieś - odparła Różyczka. - Ale na pewno nie robią nic ciekawego.

 

- Na pewno nie - potwierdziła Pucka i sięgnęła po filiżankę jagodowej herbaty. - A my zawsze robimy ciekawe rzeczy. - Uśmiechnęła się do lalek i misia, tłumiąc ziewnięcie.

 

- Mnie się nudzi - sapnął Kleofas i podniósł się z wiklinowego krzesełka.

 

- Ale nie nudziło ci się, kiedy jadłeś ciastka - powiedziała Julia.

 

- Wtedy nie - przytaknął pogodnie. - Ale jak już zjadłem, to mi się zaczęło nudzić. Chodźmy poszukać Dużej i Żabki.

 

Pucka, Różyczka, Katarzyna Maria Dwojga Imion, Julia i Kleofas ruszyli do kuchni, potem do kolejnych pokoi. Nigdzie nie było ani Dużej, ani Żabki.

 

- Może je zjadł ten Pies Sąsiadów - zachichotał Kleofas. - Wiem, wiem. Głupi żart.

 

- O, coś leci w naszą stronę... Przezroczyste, kolorowe... okrągłe! - zawołała Julia.

 

- Śliczne - westchnęła Pucka, a Katarzyna Maria Dwojga Imion przytaknęła.

 

- To na pewno sprawka jakiejś wróżki - powiedziała pewnym głosem Różyczka. - Czuję to. Ależ tu musiało być czarowania, a czarowania...

 

W tej samej chwili z łazienki wyszła Wera.

 

- Miau, niezwykłe, prawda...?

 

- Mówiłam wam - Różyczka przerwała kotce. - Tu się wszędzie czuje czary. W każdym razie ja je czuję.

 

- Miau, niezwykłe, jakie cudne bańki mydlane zrobiły Duża i Żabka. Ze zwykłego mydła, miau...

 

 

c.d.n

 

tekst: Beata Ostrowicka

ilustracje: Iwona Cała

 

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII