Lalusie. Opowiadania dla dziewczynek. Rozdział V

 

- A może zrobimy sobie wycieczkę? - zaproponowała bez większego przekonania w glosie Duża. Nadal leżała na czerwonej rękawiczce służącej jej za posłanie.

 

Żabka odstawiała na stolik naparstek, z którego piła sok malinowy i podbiegła do Dużej.

 

- O tak, chodźmy na podwórko!

 

- Byłyśmy już tam tyle razy - ziewnęła Duża i uklepała rękawiczkę. - Na podwórku nie ma nic ciekawego.

 

- To może wybrałybyśmy się na deptak? - szepnęła Pucka, podchodząc do laluś. - Tam przecież jeszcze nie byłyśmy...

 

- Zwariowałaś? Nie słyszałaś, co mówiła mama Zuzki? I to tyle razy? Że tam jest niebezpiecznie, że rowerzyści, że trzeba przejść przez ulicę?! - wrzasnęła Żabka.

 

- Ale stamtąd jest blisko do sklepu - wtrąciła Różyczka. Z wrażenia miała rumieńce. - Sklep... Co prawda spożywczy, ale zawsze sklep - westchnęła. - Bo ja nigdy, ale to przenigdy nie byłam w sklepie - dodała.

 

- Oj, mam pomysł. - Duża, raz dwa, stanęła na sznurkowych nóżkach, złapała Różyczkę za sznurkową rączkę i pociągnęła w kierunku schodów prowadzących na parter domu.

 

Pozostałe lalusie ruszyły oczywiście za nimi. Duża zatrzymała się dopiero przy płóciennej torbie, która leżała obok drzwi kuchennych.

 

- Wskakuj tam - powiedziała do Różyczki. - Słyszałam, że mama Zuzki wybiera się dziś na zakupy. No, co tak stoisz?

 

- Boję się - szepnęła Różyczka.

 

- Co ty! - Pucka aż podskoczyła, tak była przejęta. - Będziesz w sklepie, tak jak chciałaś.

 

Różyczka zrobiła głęboki wdech i ukryła się w torbie, a lalusie wróciły na górę.

 

- Ale tej Różyczce dobrze - wzdychała Pucka.

 

- Ale ty masz pomysły - cmokała z podziwem Żabka.

 

- Ale wy dziewczyny przesadzacie - mówiła skromnie Duża, choć w głębi duszy była bardzo dumna z siebie. - Wróci Różyczka, to nam wszystko opowie.

 

Różyczka, bardzo rozczochrana, pojawiła się w pokoju po około dwóch godzinach. Bez słowa wzięła grzebień od lalki Julki i zaczęła się czesać.

 

- Czemu nic nie mówisz? Jak było na zakupach? - spytała Żabka. - Czemu jesteś taka... taka pognieciona?

 

- Czemu jestem pognieciona?! - wrzasnęła Różyczka. - Bo na zakupach nie byłam z mamą Zuzki, tylko z jej tatą. W warzywniaku. Ale nic nie widziałam.

 

- To skąd wiesz? - dopytywała się Pucka.

 

- Skąd? - powiedziała słodko Różyczka. - Opowiedziały mi o tym ziemniaki, wielka kapusta i jabłka, które mnie dosłownie przygniotły!

 

 

c.d.n.

 

tekst: Beata Ostrowicka

ilustracje: Iwona Cała

 

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII