Znajdujesz się w dziale: Bajki / Do czytania / Lalusie. Opowiadania dla dziewczynek. Rozdział X

Lalusie. Opowiadania dla dziewczynek. Rozdział X

Lalusie, już w piżamach i koszulach nocnych, leżały pod kocykiem na wielkiej poduszce, która służyła im za posłanie, i jakoś nie mogły zasnąć. Przewracały się z boku na bok, wygładzały kocyk, poduszkę, liczyły barany... wszystko na próżno. Sen nie nadchodził, a one tylko ziewały. Zegar w kuchni tykał, Kleofas pochrapywał na swojej poduszce, na niebie błyszczał księżyc i gwiazdy.

- Idę czytać. - Duża zeskoczyła na dywanik. - Zuzka dostała nowe książeczki.

- Jak chcesz czytać po ciemku? - Żabka niby jeszcze leżała, rączki trzymała grzecznie na kocyku, ale sznurkowe nóżki już szły za Dużą. - Przecież nie możemy się ujawnić - wyszeptała i stanęła obok Dużej.

- To poczytam jutro rano. - Duża poprawiła piżamę. - Ej, a wy co? Zostajecie? - Popatrzyła na Różyczkę i Puckę, które kokosiły się na poduszce.

- Oczywiście. - Różyczka ziewnęła, ale nie szeroko, jak Żabka czy Zielona, tylko delikatnie. - Spróbujemy zasnąć - powiedziała i zamknęła oczy.

- A wy macie jakieś plany? - pisnęła Pucka.

- Idziemy na nocny spacer - szepnęła Duża. - Za mną.

- Ja też! Ja z wami. - Pucka przeskoczyła przez Różyczkę i stanęła obok Laluś. - To dokąd?

- Byle dalej stąd - jęknęła Różyczka. - Czuję, że zaraz zasnę. I pamiętajcie - przypomniała surowo. - Bądźcie cicho.

Trzy Lalusie, gęsiego, pomaszerowały najpierw do kuchni. Znalazły na stole talerz z ciastkami i wspólnie schrupały jedno. Potem wypiły pół szklanki soku, o mało nie rozbijając przy tym szklanki. W łazience wąchały kremy mamy Zuzki i uczesały się grzebieniem taty. Potem wróciły do kuchni i schrupały drugie ciastko. W dużym pokoju pooglądały gazety i kolekcję filiżanek.

- Dom w nocy wygląda zupełnie inaczej - zauważyła w pewnej chwili Pucka. Znowu były w kuchni. Kończyły trzecie ciastko. - Jednak wolę ten dzienny.

- Ja też - przytaknęła Duża i szeroko ziewnęła. - Wracamy?

- Chwileczkę. - Żabka chrupała jeszcze swój kawałek ciastka. - Już, możemy iść. Różyczka pewnie dawno śpi na miękkiej poduszcze... - mówiła coraz niewyraźnej - a my tu na twardym stole, bidusie... Aaa - ziewnęła, oparła się o Puckę i... zasnęła.

- Oj, oj - jęknęła Pucka i też usnęła.

Duża chciała powiedzieć, że muszą przecież wracać, ale zamiast tego chrapnęła raz i drugi, tak że nie powstydziłby się tego Kleofas.

Następnego dnia rano, gdy mama znalazła lalusie w kuchni, była przekonana, że to Zuzka je tam zostawiła. Z kolei dziewczynka zupełnie tego nie pamiętała.

Kiedy wszystkie lalusie były już w pokoju, Różyczka urządziła im awanturę o to, że są nieodpowiedzialne. Skruszone Pucka, Duża i Żabka obiecały, że już nigdy nie powędrują na żaden nocny spacer po domu. Chyba, że... z Różyczką, która jest Odpowiedzialną Lalusią.

c.d.n.

tekst: Beata Ostrowicka

ilustracje: Iwona Cała