Znajdujesz się w dziale: Bajki / Do czytania / Lalusie. Opowiadania dla dziewczynek. Rozdział XII

Lalusie. Opowiadania dla dziewczynek. Rozdział XII

Lalusie przebierały nóżkami co sił. Biegły z górki, za nimi na sankach nadciągał Kleofas. Jego pasiasty szalik fruwał, pompon na czapce podrygiwał. Na drzewach skrzył się śnieg, świeciło słońce, sroki, wiewiórki i zające z zaciekawieniem przyglądały się temu całemu zamieszaniu.

- Na pewno będziemy pierwsze na dole! - sapała Duża. - Musimy. Dziewczyny, szybciej.

- Już nie mogę! - Pucka oddychała szybko, miała czerwone policzki i marzyła tylko o tym, żeby gdzieś wygodniej usiąść, a jeszcze lepiej, położyć się.

- Musisz - powiedziała twardo Żabka i złapała ją za sznurkową rączkę. - Biegniemy, już niedaleko. Uwaga! Szyszka. W prawo, prawo.

- Z drogi śledzie, Król Kleofas Najpiękniejszy jedzie! - wrzasnął misiek i wyprzedził zziajane lalusie.

- To na nic. - Różyczka przystanęła i poprawiła czapkę. - Kleofas będzie pierwszy na dole. Wygrał zawody, wygrał ostatni, świąteczny piernik. Która z was - popatrzyła surowo na pozostałe lalusie - wymyśliła te bezsensowne zawody?

- Ty - pisnęły trzy lalusie. - Powiedziałaś, że jesteśmy szczuplutkie, to szybko zbiegniemy! Kleofas po świętach znowu przytył, na sankach za bardzo nie umie jeździć, więc piernik na pewno my wygramy. Tak mówiłaś.

- Aaaa, rzeczywiście - Różyczka zmieszała się. Ale nie za bardzo. - Cóż, jak widać, pomyliłam się, ale przynajmniej zafundowałam wam...no, nam, wspaniałą wycieczkę. Pięknie jest, prawda?

- Pięknie - przytaknęła Duża i kichnęła. - I zimno.

- Tamta wiewiórka do nas macha - zaszeptała naraz Pucka. - Tamta, obok drzewa. Dziwna ta wiewiórka. Wiewiórka, a macha.

- A my nie dziwne? Sznureczkowe lalusie na górce? - prychnęła Różyczka i energicznie odmachała. - Uśmiecha się. Chyba chce, żebyśmy podeszły. To idziemy.

Lalusie ruszyły. Pucka, która bardzo się bała, cały czas chowała się za Dużą.